📍 Vaart ZZ 51
Het werk van Willemijn van Calker (2003) bloeit voort uit een liefde voor het uitpluizen en onderzoeken, vooral van dingen die er niet meer zijn. Ze heeft een fascinatie voor alles dat verdwenen is, en alles dat dreigt te verdwijnen. Op basis van onderzoek en verwondering schrijft ze proza- en poëzieteksten met een gefragmenteerd, confronterend karakter. In samenwerking met tekeningen en objecten komen deze teksten tot leven in installaties, die een wereld vormen waarin de toeschouwer kan meedenken over verdwijning en verschijning. Haar beeldtaal is pienter en speels, maar er hangt ook een dreigende sfeer: zal dit werk verdwijnen, of is het er eigenlijk al niet meer?