Pauline Kick

De betekenis van afscheid nemen en weerzien is voor mij steeds opnieuw de ontmoeting met het landschap. Wandelingen in het getijdengebied, het Wad, het eindeloze lege landschap, niets meer dan water, lucht en aarde, de tijd lijkt stil te staan. De tijd heeft hier weinig betekenis en wordt hooguit bepaald door eb en vloed. Dat wat er niet meer is in de tijd, en dat wat ervoor terug komt door de tijd heen, en de betekenis hiervan. Het geruststellende lege landschap is eenzaam in zichzelf. De wind laat de golven muziek maken, rollend vanuit de verte zwelt het geluid aan om te breken op de aarde begeleidt door het zachte ruisende geluid van de wind. Het geluid loopt met mij mee. De gebroken aarde lijkt gebroken steen, zelfs onder mijn voeten geeft zij zich niet gewonnen en met al haar kracht weet zij zich niet te laten breken door mij.  In een tijd waar de ontmoetingen juist met je familie en vrienden niet meer mogelijk zijn, is juist deze ontmoeting met het landschap mij dierbaar. Een landschap ervaring waarin de leegte geruststellend was, gezien vanuit de onrust van mijn eigen bodemloze innerlijke landschap.

De vloed komt weer op en langzaam vullen de leegtes tussen de gebroken aarde zich met het zoute zeewater. Heeft de aarde een geheugen en een gevoel. Voelt de aarde het indringende koude zoute water in de wonden van zijn gescheurde bodem…. en voelt hij de langzaam adembenemende indringende bijtende pijn, de scheuren kermen niet en de scherven verroeren zich niet.

Ik bereik een stuk kwelder waar de zeekraal langzaam de aarde groen kleurt. Gedragen door de wind zijn er veertjes blijven haken in de zeekraal en dode takjes houden zich staande om het hoofd boven water te houden. Het zijn enorme velden met veertjes die meebewegen op de wind, een dans met hun eigen choreografie. Ik blijf staan kijken naar deze prachtige lichte en verstilde dans, verloren veertjes uit een ander verleden, resten uit een tijd die bij een verhaal hoorden en hier een nieuw verhaal maken. Licht en luchtig, kwetsbaar en dapper. Witte veertjes, zo onaangetast en sereen wit, wijzend met elkaar in dezelfde richting. In de stilte raakt mij dit beeld van de dansende veertjes en ik vraag mij af waarom. Ze roepen in hun dans, kom terug, ga weg………..en dansen voort rustig en onbereikbaar.

Ik loop na een tijd door en denk: in de flow danst alles wat je lief is en wat in de tijd onbereikbaar lijkt, in het landschap met je mee. In mijn landschap neem ik het mee, je ademt het in en neemt het mee naar binnen in mijn huis, wachtend, verlangend naar het weerzien.

© 2022 · Kunst aan de Vaart Assen

Website door Web and Brand Website Productiehuis in Assen